திருகோணமலைக் கடற்கரைப் பகுதியில் தற்காலிகமாக அமைக்கப்பட்ட புத்தர் சிலை விவகாரம், இலங்கையில் சட்டம், ஒழுங்கு மற்றும் இன நல்லிணக்கத்தின் மீது எழுப்பப்பட்ட மிகப்பெரிய கேள்வியாகும். இந்த ஒரு சம்பவம், புதிய ஜனாதிபதியின் அரசாங்கம் கூடப் பெரும்பான்மைப் பேரினவாத சக்திகளின் அழுத்தங்களுக்கு அடிபணியும் பழைய அரசியல் போக்கைத் தொடர்கிறதா என்ற அச்சத்தை வடக்கு-கிழக்கு மக்கள் மத்தியில் ஆழமாக விதைத்துள்ளது.
சட்டம் ஏன் காணமல் போனது?
கரையோரப் பாதுகாப்பு வலயத்திற்குள் அத்துமீறி ஒரு கட்டுமானம் எழுப்பப்பட்டது என்பது, எந்தச் சமூகத்தால் செய்யப்பட்டாலும் சட்டவிரோதச் செயலாகும். ஆரம்பத்தில், காவல்துறையும் கரையோரப் பாதுகாப்பு அதிகாரிகளும் சட்டத்தை நிலைநாட்ட முயன்றபோது, சட்டம் அங்கே வென்றது. ஆனால், சிங்களக் கடும்போக்கு சக்திகள் திரண்டு எதிர்ப்பை வெளிப்படுத்தியவுடன், நிலைமை தலைகீழானது.
சட்டவிரோதமாக அமைக்கப்பட்ட ஒரு சிலைக்கு அரசாங்கமே காவல்துறைப் பாதுகாப்பை வழங்குவது என்பது, சட்டத்தை மீறுவோரை அரசாங்கமே அங்கீகரிக்கிறது என்ற செய்தியை அழுத்தமாகப் பதிவு செய்கிறது. பின்னர், நீதிமன்றம் தலையிட்டு, தற்போதுள்ள நிலையில் எந்த மாற்றங்களையும் செய்யக்கூடாது என்று தடை விதித்திருந்தாலும், ஆரம்பத்தில் சிலையைக் காவல்துறை அகற்றுவதைத் தடுத்ததன் மூலமும், பின்னர் அதை அதே இடத்தில் நிறுவியதன் மூலமும், நீதி நிர்வாகத்தின் மீதான நம்பிக்கை கேள்விக்குள்ளாகியுள்ளது.
ஜனாதிபதியின் வார்த்தைகளும் உண்மை நிலையும்
ஜனாதிபதி அநுரகுமார திஸாநாயக்க பாராளுமன்றத்தில் உரையாற்றுகையில், இந்தச் சம்பவத்தை வைத்து இனவாதத்தைத் தூண்ட முயற்சிக்க வேண்டாம் என்று கடும்போக்குச் சக்திகளுக்கு எச்சரிக்கை விடுத்தார். மேலும், தனது அரசாங்கத்தை ஜனநாயக ரீதியாக வீழ்த்த முடியாததால் இனவாதத்தைக் கிளப்பி ஆட்சியைக் கவிழ்க்க முயல்வதாக அவர் குற்றம் சாட்டினார்.
ஜனாதிபதியின் இந்த வார்த்தைகள் பாராட்டத்தக்கவை என்றாலும், அவரது அரசாங்கத்தின் செயல்பாடு வார்த்தைகளுக்கு முரணாக இருந்தது. சட்டவிரோதக் கட்டுமானத்தை அகற்றுவதற்குப் பதிலாகப் பாதுகாப்புக் கொடுத்தது, கடும்போக்குச் சக்திகளுக்குக் கிடைத்த அப்பட்டமான வெற்றியாகப் பார்க்கப்படுகிறது. சட்டம், ஒழுங்குக்குப் பொறுப்பான தலைவரே, அரசியல் காரணங்களுக்காகச் சட்டத்தை நடைமுறைப்படுத்தத் தவறிய ஒரு சூழல், தமிழ் மக்களின் அரசியல் உரிமைகளுக்கான நம்பிக்கையை மேலும் தகர்த்துள்ளது.
தமிழ் மக்களின் குரலும் பிரதிநிதிகள் மீதான அழுத்தமும்
இந்தச் சம்பவம், தமிழர் தாயகப் பகுதிகளில் நிகழும் திட்டமிட்ட சிங்கள-பௌத்தமயமாக்கல் நடவடிக்கையின் நீட்சியாகவே தமிழ் அரசியல் தரப்பினரால் பார்க்கப்படுகிறது. இந்தச் சூழலில், தமிழ் மக்கள் தமது தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிரதிநிதிகள் மீது கடும் அதிருப்தியில் உள்ளனர்.
வடக்கு-கிழக்கின் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள், நாடாளுமன்றத்தில் குரல் எழுப்புவதைத் தாண்டி, இந்த அத்துமீறல்களை நிறுத்தத் தவறியவர்களாகக் கருதப்படுகிறார்கள். வெறும் பேச்சுகளுக்குப் பதில், நிரந்தரமான அரசியல் தீர்வுக்கான பலத்தையும், தமது பிரதேசங்களின் வரலாற்றுத் தன்மையைக் காப்பதற்கான உறுதியையும் மக்கள் தமது பிரதிநிதிகளிடமிருந்து எதிர்பார்க்கிறார்கள்.
இறுதிச் சிந்தனை
திருகோணமலைச் சம்பவம், ஒரு சிலையைப் பற்றியது அல்ல. இது அதிகாரப் போராட்டத்தைப் பற்றியது. ஒரு ஜனநாயக நாட்டில், சட்டம் என்பது அனைவருக்கும் சமமானது. அது பெரும்பான்மைச் சமூகத்தின் அழுத்தங்களுக்கு அடிபணியக் கூடாது. புதிய அரசாங்கம் தனது ஆட்சியின் ஆரம்பத்திலேயே இனவாதச் சக்திகளுக்குச் சாதகமாக நடந்துகொண்ட இந்தச் செயல், நாட்டில் நீடித்த சமாதானம் மற்றும் நல்லாட்சிக்கான பாதையில் உள்ள அபாயகரமான தடைகளை மீண்டும் ஒருமுறை வெளிச்சத்துக்குக் கொண்டு வந்துள்ளது.
சட்டம் எங்கு வீழ்கிறதோ, அங்கு இனவாதமும் அத்துமீறலும் எழுச்சி கொள்கிறது.
