முன்னுரை

வரலாறு மீண்டும் திரும்புகிறது என்பது வெறும் பழமொழி அல்ல; அது சிறிய தேசங்களின் வாழ்வில் அரங்கேறும் ஒரு துயரமான நிஜம். இன்று உக்ரைன் எதிர்கொள்ளும் நெருக்கடியானது, முப்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஈழத் தமிழர்கள் சந்தித்த துரோக வரலாற்றின் நவீன வடிவமே ஆகும். அமெரிக்கா முன்மொழிந்துள்ள “28 அம்ச சமாதானத் திட்டம்” (28-point peace pact) என்பது உக்ரைனின் இறைமையைப் பறிக்கும் ஒரு சரணாகதி ஒப்பந்தமாகப் பார்க்கப்படுகிறது. இது 1987 இல் இந்தியா ஈழத் தமிழர்கள் மீது திணித்த இந்திய-இலங்கை ஒப்பந்தத்தையும், 2009 முள்ளிவாய்க்கால் பேரழிவின் போது வல்லரசுகள் கடைபிடித்த மௌனத்தையும் நினைவூட்டுகிறது.

ஒரு விடுதலைப் போராட்டம் அல்லது தற்காப்புப் போர், வேறொரு வல்லரசின் தயவில் தங்கியிருக்கும் போது, அந்த வல்லரசு தனது சொந்த நலனுக்காகத் தனது “நட்புச் சக்தியை” எவ்வாறு பலிகடா ஆக்கும் என்பதை இக்கட்டுரை ஆராய்கிறது.

1. உக்ரைன் மீதான “28 அம்சத் திட்டம்”: நவீன கால சரணாகதி

அமெரிக்கா முன்மொழிந்துள்ள இந்தத் திட்டம் அமைதிக்கானது அல்ல, மாறாக இது உக்ரைனை ஒரு “தோற்கடிக்கப்பட்ட நாடாக” மாற்றும் முயற்சியாகும். இத்திட்டத்தின் முக்கிய ஆபத்துகள்:

நில ஆக்கிரமிப்பு அங்கீகாரம்: உக்ரைன் தனது கிரிமியா (Crimea) மற்றும் டொன்பாஸ் (Donbas) பிராந்தியங்களை ரஷ்யாவின் கட்டுப்பாட்டில் இருப்பதாக ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும். இது உக்ரைனின் பிராந்திய ஒருமைப்பாட்டைச் சிதைப்பதாகும்.
இராணுவக் குறைப்பு (Demilitarization): உக்ரைன் தனது இராணுவ வீரர்களின் எண்ணிக்கையை 600,000 ஆகக் குறைக்க வேண்டும். இது உக்ரைனின் தற்காப்புத் திறனை முடக்கி, எதிர்காலத்தில் ரஷ்யா மீண்டும் தாக்கினால் எதிர்த்து நிற்க முடியாத நிலையை உருவாக்கும்.
நேட்டோ தடை (Neutrality): உக்ரைன் நேட்டோ அமைப்பில் சேரக்கூடாது என்று அரசியல் அமைப்பில் மாற்றம் செய்ய வேண்டும்.
பொருளாதாரச் சுரண்டல்: உக்ரைனின் மறுசீரமைப்பு நிதியில் அமெரிக்கா 50% இலாபத்தை எடுத்துக்கொள்ளும் நிபந்தனை, உக்ரைனை ஒரு பொருளாதாரக் காலனியாக மாற்றும் முயற்சியாகும்.

இங்கு உக்ரைன், “கௌரவம்” (Dignity) மற்றும் “அமெரிக்க ஆதரவு” (Support) ஆகிய இரண்டிற்கும் இடையில் சிக்கித் தவிக்கிறது. அமெரிக்க ஆதரவை இழந்தால் தேசம் அழியும்; ஏற்றுக் கொண்டால் தேசத்தின் ஆன்மா அழியும்.

2. ஈழத் தமிழரும் வல்லரசுகளின் துரோகமும் (1983 – 2009)

உக்ரைனின் இன்றைய நிலைமை, ஈழத் தமிழர்களின் மூன்று தசாப்த கால போராட்ட வரலாற்றோடு ஒத்திசைகிறது.

ஆரம்பகால ஆதரவு (1983-1986): 1983 இனக்கலவரத்திற்குப் பின், இந்தியா தமிழ் போராளிகளுக்கு ஆயுதமும் பயிற்சியும் அளித்தது. இது தமிழர்களின் மீதான அக்கறையால் அல்ல, மாறாக இலங்கையைத் தனது கட்டுப்பாட்டுக்குள் வைத்திருக்க இந்தியா செய்த இராஜதந்திர நகர்வாகும் (Geopolitical maneuver). இன்று அமெரிக்கா உக்ரைனை ரஷ்யாவிற்கு எதிராகப் பயன்படுத்துவதைப் போன்றதே இது.
திணிக்கப்பட்ட தீர்வு (1987): இந்தியாவின் நலன்கள் மாறியபோது, தமிழர்களின் விருப்பத்திற்கு மாறாக 1987 இந்திய-இலங்கை ஒப்பந்தம் திணிக்கப்பட்டது. தமிழர்கள் ஆயுதங்களைக் கீழே போட வற்புறுத்தப்பட்டனர். புலிகள் இதை எதிர்த்தபோது, “அமைதிப்படை” (IPKF) என்ற பெயரில் வந்த இந்திய இராணுவம் தமிழர்களை வேட்டையாடியது.
முள்ளிவாய்க்கால் முடிவு (2009): 2009 இல் போர் உச்சக்கட்டத்தை அடைந்தபோது, இந்தியா மற்றும் மேற்கு நாடுகள் இலங்கை அரசுக்கு ஆதரவாகச் செயல்பட்டன. தமிழர்களின் ஆயுதப் போராட்டம் பிராந்திய “ஒழுங்கிற்கு” (Order) அச்சுறுத்தலாகக் கருதப்பட்டதால், அது அழிக்கப்படத் துணை நின்றன.

3. ஒப்பீட்டு ஆய்வு: உக்ரைன் மற்றும் ஈழத் தமிழர் (Comparative Analysis)

வல்லரசுகள் சிறிய தேசங்களைக் கையாளும் விதத்தில் உள்ள ஒற்றுமைகளை இந்தக் அட்டவணை விளக்குகிறது:

அம்சம்	ஈழத் தமிழர் அனுபவம் (1987 & 2009)	உக்ரைன் அனுபவம் (2025)	விளைவு
பூகோள அரசியல் மாற்றம்	இந்தியா தனது தெற்கு எல்லையைப் பாதுகாக்க தமிழர்களைப் பயன்படுத்தியது.	அமெரிக்கா தனது உலகளாவிய ஆதிக்கத்தைத் தக்கவைக்க உக்ரைனைப் பயன்படுத்துகிறது.	வல்லரசுகளின் நலன் முடிந்ததும் போராளிகள் கைவிடப்படுகிறார்கள்.
படைக்கலைப்பு (Demilitarization)	1987 இல் புலிகள் 72 மணி நேரத்தில் ஆயுதங்களை ஒப்படைக்க வேண்டும் என இந்தியா வற்புறுத்தியது.	உக்ரைன் இராணுவம் 6 இலட்சமாகக் குறைக்கப்பட வேண்டும் என அமெரிக்கா வற்புறுத்துகிறது.	தற்காப்பு இழந்த பின், எதிரி நாட்டிடம் சரணடைவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை.
பாதுகாப்பு உத்தரவாதம்	இந்திய அமைதிப்படை (IPKF) பாதுகாப்பளிக்கும் என நம்பப்பட்டது. ஆனால் அவர்களே தமிழர்களைத் தாக்கினர்.	அமெரிக்கா பாதுகாப்பு உத்தரவாதம் அளிக்கிறது. ஆனால் ரஷ்யா மீண்டும் தாக்கினால் அமெரிக்கா போரிடாது.	“வெளிநாட்டு உத்தரவாதம்” என்பது ஒரு இராஜதந்திரப் பொறி (Diplomatic Trap).
நிலத் தீர்வு	வடக்கு-கிழக்கு இணைப்பு தற்காலிகமானது என்று கூறப்பட்டு, பின்னர் கிழக்கு பிரிக்கப்பட்டது.	டொன்பாஸ் மற்றும் கிரிமியா ரஷ்யாவிடம் நிரந்தரமாகத் தாரைவார்க்கப்படுகிறது.	பூர்வீக நிலங்கள் வல்லரசுகளின் சமரசத்திற்காகப் பலிகடா ஆக்கப்படுகின்றன.

4. மசுயபலமே உண்மையான பலம்

உக்ரைனின் தற்போதைய நிலைமை உலகிற்கு உணர்த்தும் பாடம் மிகத் தெளிவானது. “பிறர் தயவில் போருக்குச் செல்பவன், அந்தப் பிறரின் நலனுக்காகவே பலியிடப்படுவான்.”

ஈழத் தமிழர்கள் அன்று நம்பியது இந்தியாவை; இன்று உக்ரைன் நம்பியது அமெரிக்காவை. இரண்டு சந்தர்ப்பங்களிலும், வல்லரசுகள் ஒரு “அமைதித் திட்டத்தை” முன்வைத்து, சம்மந்தப்பட்ட இனத்தின் விடுதலைக் கனவைச் சிதைத்தன. உக்ரைன் தற்போது எதிர்கொள்ளும் இக்கட்டான நிலை, தமிழர்கள் முள்ளிவாய்க்காலில் உணர்ந்த அதே தனிமை உணர்வாகும்.

ஒரு தேசத்தின் விடுதலை அல்லது பாதுகாப்பு என்பது அதன் சொந்த பலத்தில் (Suyabalam) தங்கியிருக்க வேண்டுமே தவிர, மாறிவரும் பூகோள அரசியலைக் கொண்ட வல்லரசுகளின் கைகளில் அல்ல என்பதை வரலாறு மீண்டும் மீண்டும் நிரூபித்து வருகிறது.

உக்ரைன் கற்றுக்கொள்ளத் தவறிய ஈழப் பாடங்கள்

பாடம் 1: வல்லரசுகளின் “நலன்” வேறு, “நட்பு” வேறு

கோட்பாடு: வல்லரசுகளுக்கு நிரந்தர நண்பர்களும் இல்லை, நிரந்தர எதிரிகளும் இல்லை; நிரந்தர நலன்கள் (Permanent Interests) மட்டுமே உண்டு.
ஈழத் தமிழர் அனுபவம்:
- 1980களில் இந்தியாவிற்கு இலங்கையில் தனது ஆதிக்கத்தை நிலைநாட்ட ஒரு “கருவி” தேவைப்பட்டது. அதற்காகத் தமிழ்ப் போராளிகளை வளர்த்தது.
- எப்போது இலங்கை அரசு இந்தியாவிடம் பணிந்ததோ (1987), அப்போதே தமிழ்ப் போராளிகள் கைவிடப்பட்டனர். இந்தியா தனது துப்பாக்கிகளைத் தமிழர்களுக்கு எதிராகத் திருப்பியது.
உக்ரைன் தவறு:
- உக்ரைன், அமெரிக்காவின் “ஜனநாயகப் பாதுகாப்பு” கோஷத்தை உண்மை என நம்பியது.
- உண்மையில், அமெரிக்காவின் நோக்கம் ரஷ்யாவை வலுவிழக்கச் செய்வதே தவிர, உக்ரைனை வெற்றிபெறச் செய்வதல்ல. ரஷ்யா பலவீனமடைந்ததும், உக்ரைன் ஒரு சுமையாக மாறிவிட்டது.

பாடம் 2: படைக்கலைப்பு (Demilitarization) ஒரு தற்கொலை முயற்சி

கோட்பாடு: எதிரியின் அச்சுறுத்தல் இருக்கும்போதே, மூன்றாம் தரப்பின் வாக்குறுதியை நம்பி ஆயுதங்களைக் குறைப்பது தற்கொலைக்குச் சமம்.
ஈழத் தமிழர் அனுபவம்:
- 1987 இந்திய-இலங்கை ஒப்பந்தத்தின் முக்கிய ஷரத்து: “போராளிகள் ஆயுதங்களை ஒப்படைக்க வேண்டும்”.
- பல இயக்கங்கள் ஆயுதங்களைக் கொடுத்தன. ஆனால் விடுதலைப் புலிகள் அதை முழுமையாக ஏற்க மறுத்தனர். ஆயுதங்களைக் கொடுத்த மற்ற குழுக்கள் பிற்காலத்தில் அரசியல் அடியாட்களாக மாற்றப்பட்டனர் அல்லது அழிக்கப்பட்டனர். 2009 இல் புலிகள் அழிக்கப்பட்ட பிறகு, தமிழர்களுக்குப் பேசும் சக்தி (Bargaining Power) முற்றிலும் அற்றுப்போனது.
உக்ரைன் தவறு:
- தற்போதைய “28 அம்சத் திட்டத்தில்” உக்ரைன் இராணுவம் 6 இலட்சமாகக் குறைக்கப்பட வேண்டும் என்று கூறப்பட்டுள்ளது.
- இது உக்ரைனைப் பிற்காலத்தில் ரஷ்யாவின் ஆக்கிரமிப்பிற்கு எளிதான இலக்காக மாற்றும். ஆயுதம் இல்லாத நீதியை உலகம் மதிக்காது என்பதை உக்ரைன் உணரத் தவறிவிட்டது.

பாடம் 3: “பாதுகாப்பு உத்தரவாதங்கள்” (Security Guarantees) வெறும் காகிதங்களே

கோட்பாடு: சர்வதேச ஒப்பந்தங்கள் வலிமையானவற்றுக்கு மட்டுமே சாதகமானவை. ஆபத்து வரும்போது எந்த வல்லரசும் தனது சொந்த இரத்தத்தைச் சிந்த முன்வராது.
ஈழத் தமிழர் அனுபவம்:
- 2002 சமாதான ஒப்பந்தத்திற்கு (Ceasefire Agreement) அமெரிக்கா, ஐரோப்பிய ஒன்றியம், ஜப்பான், நார்வே (Co-Chairs) ஆகியோர் உத்தரவாதம் அளித்தனர்.
- ஆனால் 2006-2009 இல் போர் மீண்டும் வெடித்தபோது, இந்த நாடுகள் வேடிக்கை பார்த்தன அல்லது இலங்கை அரசுக்கு உதவின. “பாதுகாப்பு வலயம்” (No Fire Zone) என்று அறிவிக்கப்பட்ட இடங்களிலேயே மக்கள் கொல்லப்பட்டபோது உலகம் மௌனமாக இருந்தது.
உக்ரைன் தவறு:
- 1994 புடாபெஸ்ட் ஒப்பந்தத்தின்போதே (Budapest Memorandum) உக்ரைன் தனது அணு ஆயுதங்களைக் கைவிட்டது. அதற்குப் பதிலாக அமெரிக்காவும் ரஷ்யாவும் பாதுகாப்புத் தருவதாகக் கூறின. இன்று அந்த ஒப்பந்தம் குப்பைத் தொட்டியில் உள்ளது.
- இப்போது மீண்டும் அமெரிக்கா தரும் “பாதுகாப்பு உத்தரவாதத்தை” நம்பி உக்ரைன் நிலத்தைத் தாரைவார்க்கிறது.

பாடம் 4: பூகோள அரசியலில் “நீதி” கிடையாது, “சமரசம்” மட்டுமே உண்டு

கோட்பாடு: உலகம் “நீதிக்கு” (Justice) முன்னுரிமை அளிப்பதில்லை, “ஒழுங்கிற்கே” (Order/Stability) முன்னுரிமை அளிக்கிறது.
ஈழத் தமிழர் அனுபவம்:
- ஈழத் தமிழர்களின் போராட்டம் நியாயமானது எனத் தெரிந்தும், ஒரு தனிநாடு உருவானால் அது தெற்காசியாவில் பிரிவினைவாதத்தைத் தூண்டும் என இந்தியா அஞ்சியது. எனவே, தமிழர்களின் கனவை நசுக்கி, இலங்கையின் ஒருமைப்பாட்டைக் காப்பதே “உலக ஒழுங்கு” என முடிவு செய்யப்பட்டது.
உக்ரைன் தவறு:
- ரஷ்யா ஒரு அணு ஆயுத வல்லரசு. அதை முழுமையாகத் தோற்கடித்தால் உலகம் அழியும் என்று மேற்கு நாடுகள் அஞ்சுகின்றன.
- எனவே, உக்ரைனின் நீதியை விட, உலகப் பொருளாதார ஸ்திரத்தன்மையே முக்கியம் எனக்கருதி, உக்ரைனைப் பலிகடா ஆக்குகின்றனர்.

முடிவுரை: முள்ளிவாய்க்கால் கற்றுத்தரும் பாடம் (Conclusion)

“சுயபலம் (Strategic Autonomy) இல்லாத எந்தத் தேசமும் விடுதலையை வென்றெடுக்க முடியாது. இரவல் துப்பாக்கிகள் ஒருபோதும் நமக்காகச் சுடாது; அவை எஜமானர்களின் உத்தரவுக்கேற்ப நம்மையே குறிவைக்கக்கூடும்.”

ஈழத்தில் 2009 இல் என்ன நடந்ததோ, அதன் மற்றொரு வடிவமே 2025 இல் உக்ரைனில் அரங்கேறுகிறது. இடம் வேறு, காலம் வேறு, ஆனால் துரோகம் ஒன்றுதான்.