ஒரு நெஞ்சுருகும் நினைவு
ஒவ்வொரு வருடமும் நவம்பர் மாதம் பிறந்துவிட்டாலே, உலகெங்கும் பரந்து வாழும் தமிழ் மக்களின் மனங்களில் ஒருவித கனமும், புனிதமும் குடிகொண்டுவிடுகிறது. காற்று சற்றே ஈரமாக வீசத் தொடங்கும் அந்தக் கார்த்திகை மாதத்தில்தான், தமிழ் இனம் தனது வரலாற்றின் மிகமுக்கியமான, உணர்வுபூர்வமான நாளை எதிர்கொள்கிறது. அதுதான் மாவீரர் நாள்.
நவம்பர் 27. இது வெறும் நாட்காட்டியில் வரும் ஒரு திகதி அல்ல; இது தமிழர்களின் இரத்தத்தோடும், கண்ணீரோடும் கலந்த ஒரு புனித நாள்.
வரலாற்றின் வலி நிறைந்த பக்கம்
வரலாறு நெடுகிலும் ஒடுக்கப்பட்ட ஒரு இனம், தன் இருப்பையும், தன் நிலத்தையும், தன் மானத்தையும் காத்துக்கொள்ள நடத்திய போராட்டம் சாதாரணமானதல்ல. அந்தப் போராட்டத்தில், தங்கள் இளமையை, கல்வியை, காதலை, குடும்பத்தைத் துறந்து, “என் தேசம் விடிய வேண்டும்” என்ற ஒற்றைக் கனவோடு களம் புகுந்தவர்களே மாவீரர்கள்.
அவர்கள் யாரும் வேற்று கிரகத்தில் இருந்து வந்தவர்கள் அல்ல. அவர்கள் எங்கள் உடன் பிறந்தவர்கள். எங்கள் தெருக்களில் விளையாடியவர்கள். எங்கள் பள்ளிகளில் படித்தவர்கள். இனத்தின் விடுதலைக்காகத் தங்கள் உயிரையே விதையாகத் தூவியவர்கள். 1982-ல் சங்கர் எனும் முதல் மாவீரனில் தொடங்கி, முள்ளிவாய்க்கால் இறுதி யுத்தம் வரை வீழ்ந்த பல்லாயிரக்கணக்கான அந்த வீரர்களின் தியாகமே இந்த நாளின் மையப்புள்ளியாகும்.
6:05: அந்த ஒரு நிமிடம்…
நவம்பர் 27 அன்று மாலை 6:05 மணிக்கு ஒலிக்கும் அந்த மணி ஓசை, உலகத் தமிழர்களின் இதயத் துடிப்பை ஒரு கணம் நிறுத்திவிடுகிறது. அந்தத் தருணத்தில் ஏற்றப்படும் ஈகைச்சுடர், இருளை கிழித்துக்கொண்டு எரியும் வெறும் நெருப்பு அல்ல; அது தமிழினத்தின் ஆன்மா.
தாயகத்தில் உள்ள துயிலும் இல்லங்கள் (மாவீரர் துயிலும் இடங்கள்) இன்று சிதைக்கப்பட்டிருக்கலாம். நடுகற்கள் உடைக்கப்பட்டிருக்கலாம். ஆனால், ஒவ்வொரு தமிழனின் நெஞ்சிலும் கட்டப்பட்டுள்ள நினைவுக் கோவிலை யாராலும் இடிக்க முடியாது என்பதற்குச் சாட்சியே இந்த நாள். தடையை மீறியும், அச்சுறுத்தலைத் தாண்டியும் வடக்கிலும் கிழக்கிலும், புலம்பெயர் தேசங்களிலும் ஏற்றப்படும் ஒவ்வொரு சுடரும், “நாங்கள் இன்னும் இருக்கிறோம், எங்கள் கனவு இன்னும் சாகவில்லை” என்று உலகுக்கு உரக்கச் சொல்கிறது.
அரசியல் மற்றும் சமூக முக்கியத்துவம்
முள்ளிவாய்க்கால் பேரவலத்திற்குப் பின்னரான காலப்பகுதியில், மாவீரர் நாள் என்பது வெறும் துக்க நாளாக மட்டும் இருக்கவில்லை. அது தமிழர்களின் ‘கூட்டு நினைவாக’ (Collective Memory) மாறிவிட்டது.
- அடையாளத்தின் குறியீடு: ஒரு இனம் தன் வரலாற்றை மறக்கும்போதுதான் அழிகிறது. மாவீரர் நாள் என்பது தமிழர்கள் தங்கள் வரலாற்றை, தியாகங்களை அடுத்த தலைமுறைக்குக் கடத்தும் ஒரு கல்விக்கூடம்.
- எதிர்ப்பின் வடிவம்: உரிமைகள் மறுக்கப்படும் சூழலில், நினைவுகூருதல் என்பதே ஒரு மிகச்சிறந்த அறப்போராட்டம் ஆகிறது. எங்கள் பிள்ளைகளுக்கு அஞ்சலி செலுத்துவது எங்கள் அடிப்படை உரிமை என்பதை இந்த நாள் ஆணித்தரமாக உணர்த்துகிறது.
- உலகளாவிய ஒற்றுமை: ஆஸ்திரேலியா முதல் கனடா வரை, யாழ்ப்பாணம் முதல் லண்டன் வரை ஒரே நேரத்தில், ஒரே உணர்வில் தமிழர்கள் கைகூப்பி நிற்கும் இந்தத் தருணம், தமிழினத்தின் ஒற்றுமையை உலகிற்குப் பறைசாற்றுகிறது.
பெற்றோரின் கண்ணீரும், கார்த்திகை பூவும்
மாவீரர் நாளில் நாம் காணும் மிக உருக்கமான காட்சி, வயதான பெற்றோரின் நடுக்கம் மிகுந்த கைகள் தீபத்தை ஏற்றும் தருணமாகும். அந்தத் தாய்மாரின் கண்களில் வழிந்தோடும் கண்ணீர், இந்த மண்ணின் சோகத்தைச் சொல்லும். தங்கள் பிள்ளையைத் தேசத்திற்குத் தந்துவிட்டு, இன்று அவர்களின் நினைவை மட்டுமே சுமந்து நிற்கும் அந்தப் பெற்றோரின் தியாகம், மாவீரர்களின் தியாகத்திற்குச் சற்றும் குறைந்ததல்ல.
தேசிய மலரான கார்த்திகைப் பூ, இந்த நாளின் குறியீடாக இருக்கிறது. நெருப்பைப் போலவே நிறம் கொண்ட அந்தப் பூ, தமிழர்களின் போராட்ட வீரியத்தையும், அதே சமயம் அவர்களின் மென்மையான உணர்வுகளையும் பிரதிபலிக்கிறது.
கனவு மெய்ப்படும் வரை…
காலங்கள் மாறலாம், களங்கள் மாறலாம். ஆனால், அந்த மாவீரர்கள் எந்தக் கனவுக்காகத் தங்கள் மூச்சை நிறுத்தினார்களோ, அந்தக் கனவு இன்னும் உயிர்ப்புடன் இருக்கிறது. அவர்கள் விதைத்துச் சென்றது வெறும் உடல்களை அல்ல, விடுதலையின் நம்பிக்கையை.
இன்று நாம் ஏற்றும் ஒவ்வொரு சுடரும், அந்த மாவீரர்களுக்குச் செய்யும் அஞ்சலி மட்டுமல்ல; அவர்கள் விட்டுச்சென்ற பணியை, அறவழியில், ஜனநாயக வழியில் தொடர்ந்து முன்னெடுப்போம் என்று நாம் எடுத்துக்கொள்ளும் உறுதியேற்பாகும்.
காற்று உள்ளவரை, கடல் உள்ளவரை, தமிழ் உள்ளவரை மாவீரர்களின் புகழ் நிலைத்திருக்கும்.
