மலையிடுச்சியில் ஒரு “தென்னாடுடைய சிவன்”: தாய்லாந்து – கம்போடியா போர் மூளும் பிரிய விஹார் கோவிலின் அறியப்படாத தமிழ்த் தொடர்பு

வரலாற்றின் ஏடுகளில் மறைந்திருக்கும் ஒரு வியக்கத்தக்க உண்மை இது. இன்று தாய்லாந்துக்கும் கம்போடியாவுக்கும் இடையே பீரங்கிச் சத்தங்கள் முழங்கும் அந்தப் போர்க்களம், ஒரு காலத்தில் “ஓம் நமசிவாய” என்ற மந்திரம் ஒலித்த புனித பூமி. அதுவும், நம் தமிழ் மண்ணின் ஆன்மீக மரபும், சோழர்களின் இராஜதந்திரமும் பின்னிப்பிணைந்த ஒரு வரலாற்றுச் சின்னம் என்பதைப் பலரும் அறிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை.

டங்ரெக் மலைத்தொடரின் செங்குத்தான பாறையின் நுனியில், மேகங்களுக்கு நடுவே கம்பீரமாக வீற்றிருக்கிறது பிரிய விஹார் (Preah Vihear) கோவில். 9-ம் நூற்றாண்டு முதல் 12-ம் நூற்றாண்டு வரை கெமர் (Khmer) பேரரசர்களால் இது கட்டப்பட்டிருந்தாலும், இதன் ஆன்மாவானது திராவிட மண்ணைச் சார்ந்தது என்றால் மிகையல்ல. சிவபெருமானுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட இக்கோவிலின் மூலவர் பெயர் ‘ஷிகரேஸ்வரா’ (சிகரத்தின் ஈஸ்வரன்). மலைகளின் உச்சியில் இறைவனைத் தேடும் நம் தமிழ் மரபின் நேரடிப் பிரதிபலிப்பே இது.

சோழப் பேரரசும் கெமர் மன்னனும்: ஒரு நட்புப் படலம் 

பல தமிழர்கள் அறியாத ஒரு வரலாற்றுச் சுவடு இங்கே உள்ளது. இக்கோவிலின் கட்டுமானத்தைப் பெரிதும் விரிவுபடுத்தியவர் முதலாம் சூரியவர்மன் (Suryavarman I) என்ற மன்னர். இவர் தென்னிந்திய, குறிப்பாகத் தமிழ் கலாச்சாரத்தின் மீது மிகுந்த பற்று கொண்டவர். இவரது ஆட்சிக்காலம் (கி.பி. 1002–1050) என்பது, தமிழகத்தில் மாமன்னர் முதலாம் இராஜேந்திர சோழன் ஆட்சி செய்த காலத்துடன் ஒத்திசைகிறது.

வரலாற்று ஆய்வுகளின்படி, முதலாம் சூரியவர்மன், இராஜேந்திர சோழனுக்குத் தனது நட்பின் அடையாளமாகப் பரிசுகளையும், ஒரு தேரையும் அனுப்பி வைத்ததாகக் குறிப்புகள் உள்ளன. சோழர்களின் கடற்படை வலிமையும், ‘கடாரம் கொண்டான்’ என்ற இராஜேந்திரனின் புகழும் தென்கிழக்கு ஆசியா முழுவதும் பரவியிருந்த காலம் அது. இந்த அரசியல் மற்றும் வர்த்தகத் தொடர்புகளின் விளைவாகவே, தமிழ் சைவ அந்தணர்களும், ஆகம விதிகளும் கம்போடியாவைச் சென்றடைந்தன. பிரிய விஹார் கோவிலின் பூசைகள் மற்றும் சடங்குகள் தென்னிந்திய ஆகம விதிகளின்படியே அமைக்கப்பட்டன என்பது நமக்குப் பெருமை சேர்க்கும் விஷயம்.

கல்லில் வடித்த கவிதை: திராவிடக் கட்டிடக்கலை 

பிரிய விஹார் கோவிலின் அமைப்பை உற்றுநோக்கினால், பல்லவ மற்றும் சோழர் காலத்துக் கோவில்களின் சாயலைத் தெளிவாகக் காண முடியும். கெமர் கட்டிடக்கலை என்பது திராவிடக் கட்டிடக்கலையின் ஒரு நீட்சியே. மலையை நோக்கிய நீண்ட பாதைகள், கோபுரங்களின் வடிவமைப்பு, மற்றும் தூண்களில் செதுக்கப்பட்டுள்ள சிற்பங்கள் ஆகியவை காஞ்சிபுரம் மற்றும் தஞ்சாவூர் கோவில்களை நினைவுபடுத்துகின்றன. குறிப்பாக, பாற்கடல் கடையும் காட்சி மற்றும் விஷ்ணுவின் அவதாரங்கள் இங்குச் சிற்பங்களாக வடிக்கப்பட்டுள்ளன. சமஸ்கிருதமும் தமிழும் கலந்த கிரந்த எழுத்துக்களே இங்குள்ள கல்வெட்டுகளில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன என்பது, மொழிரீதியான தொடர்புக்குச் சான்றாகும்.

வரலாற்றுப் பிழையும், பிரெஞ்சுக்காரர்களின் சூழ்ச்சியும் 

நூற்றாண்டுகளாக சைவத் திருத்தலமாக அமைதி காத்த இந்த இடம், காலனித்துவ ஆட்சியாளர்களின் வருகைக்குப் பின்தான் சர்ச்சைக்குரிய பூமியாக மாறியது. 1904-ம் ஆண்டு, பிரான்ஸ் மற்றும் சியாம் (தாய்லாந்து) இடையே எல்லைக் கோடுகள் வரையப்பட்டபோது, புவியியல் ரீதியாகச் செய்யப்பட்ட ஒரு தவறுதான் இன்றைய ரத்தக்களரிக்குக் காரணம். இயற்கையாகவே தாய்லாந்து நிலப்பரப்புடன் இணைந்திருக்க வேண்டிய இக்கோவிலை, பிரெஞ்சு அதிகாரிகள் வரைந்த வரைபடம் கம்போடியாவிற்குச் சொந்தமாக்கியது. அந்த ஒரு கோடு, சிவபெருமானின் சந்நிதியை இரண்டு நாடுகளுக்கு இடையிலான போர்க்களமாக மாற்றிவிட்டது.

1962-ம் ஆண்டு சர்வதேச நீதிமன்றம், அந்தப் பழைய வரைபடத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு கோவில் கம்போடியாவிற்கே சொந்தம் என்று தீர்ப்பளித்தது. ஆனால், கோவிலைச் சுற்றியுள்ள நிலப்பரப்பு யாருக்கு என்பதில் தெளிவான முடிவு இல்லை. ஒருபுறம் தாய்லாந்தின் தேசியவாதம், மறுபுறம் கம்போடியாவின் பாரம்பரிய உரிமை – இவற்றுக்கிடையே சிக்கித் தவிக்கிறது இந்தச் சிவனின் ஆலயம்.

இன்றைய சோகம் 

“தென்னாடுடைய சிவனே போற்றி, எந்நாட்டவர்க்கும் இறைவா போற்றி” என்று பாடினோம். ஆனால், அந்த எந்நாட்டு இறைவனின் ஆலயத்தைச் சொந்தம் கொண்டாட இன்று இரு நாடுகள் துப்பாக்கிகளோடும் பீரங்கிகளோடும் மோதுகின்றன. நம் முன்னோர்களின் கலாச்சாரம் கடல் கடந்து சென்று, அங்கு ஒரு மாபெரும் வழிபாட்டுத் தலமாக உயர்ந்து நின்ற கதை நமக்குத் தரும் பெருமையை விட, இன்று அது போர்க்களமாக மாறியிருப்பது தரும் வலியே அதிகம்.

தமிழர்களின் ஆன்மீகமும், சோழர்களின் இராஜதந்திரமும் கலந்த இந்த வரலாற்றுச் சின்னம், வெறுமனே ஒரு கற்கோவில் மட்டுமல்ல; அது தென்கிழக்கு ஆசியாவில் தமிழினம் பதித்த அழியாத் தடம்.