வங்கக்கடலின் அலைகளுக்கு அப்பால் இருக்கும் ஈழத் தமிழர்களின் அரசியல் எதிர்காலம் என்பது எப்போதும் தமிழகத்தின் அரசியல் நீரோட்டத்துடனும், புது டெல்லியின் இராஜதந்திர முடிவுகளுடனும் பின்னிப் பிணைந்தே இருந்து வந்துள்ளது. அந்த வகையில், கடந்த வாரம் சென்னையில் நிகழ்ந்த ஒரு சந்திப்பு, வழக்கமான ஒரு மரியாதை நிமித்தமான சந்திப்பாக இல்லாமல், தெற்காசியாவின் மிக முக்கியமான அரசியல் மாற்றங்கள் நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு காலகட்டத்தில் நடந்தேறிய தீர்க்கமானதொரு நிகழ்வாகப் பார்க்கப்படுகிறது. இலங்கையின் வடக்கை மையமாகக் கொண்ட தமிழ்த் தேசிய மக்கள் முன்னணியின் தலைவரும், நாடாளுமன்ற உறுப்பினருமான கஜேந்திரகுமார் பொன்னம்பலம் தலைமையிலான குழு, தமிழ்நாடு முதலமைச்சர் மு.க. ஸ்டாலினைச் சந்தித்ததானது, இலங்கைத் தமிழர் அரசியலில் மட்டுமல்லாது, இந்திய – இலங்கை உறவுகளிலும் ஒரு புதிய விவாதத்தைத் தோற்றுவித்துள்ளது. இலங்கையில் அனுர குமார திசாநாயக்க தலைமையிலான புதிய இடதுசாரி அரசாங்கம் பதவியேற்று, புதியதொரு அரசியலமைப்பை உருவாக்கும் முயற்சிகளில் ஈடுபட்டுள்ள இந்தத் தருணத்தில், தமிழ் மக்களின் அச்சங்களையும் அபிலாஷைகளையும் தமிழகத்தின் ஊடாக இந்திய மத்திய அரசுக்குக் கொண்டு செல்லும் ஒரு பலமான முயற்சியாகவே இச்சந்திப்பு அமைந்தது.
ஒலிவடிவம்
இந்தச் சந்திப்பின் முக்கியத்துவத்தை நாம் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டுமாயின், இதில் பங்குபற்றியவர்களின் பின்னணியையும், இலங்கையின் தற்போதைய அரசியல் சூழலையும் நாம் உற்றுநோக்க வேண்டும். தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு என்ற மிதவாதத் தலைமையை விடுத்து, மிகவும் கடுமையான தமிழ்த் தேசிய நிலைப்பாட்டைக் கொண்ட கஜேந்திரகுமார் பொன்னம்பலம் தரப்பு தமிழக முதல்வரை அணுகியிருப்பது ஒரு மாற்றத்தைக் குறிக்கிறது. விடுதலைச் சிறுத்தைகள் கட்சியின் தலைவர் தொல். திருமாவளவனின் ஒருங்கிணைப்பில் நடைபெற்ற இந்தச் சந்திப்பில், இலங்கைத் தமிழர்களின் அடிப்படை அரசியல் அபிலாஷையானது வெறும் அதிகாரப் பரவலாக்கத்துடன் நின்றுவிடாமல், அது ஒரு சமஷ்டி அடிப்படையிலான கட்டமைப்பை நோக்கி நகர வேண்டும் என்ற கோரிக்கையே பிரதானமாக முன்வைக்கப்பட்டது. இலங்கையின் புதிய அரசாங்கம் முன்னெடுக்கும் அரசியலமைப்பு மாற்றங்கள், ஏற்கனவே பலவீனமாக இருக்கும் தமிழர்களின் அரசியல் உரிமைகளை மேலும் நசுக்கி, ஒற்றையாட்சி முறையை வலுப்படுத்திவிடுமோ என்ற அச்சம் தமிழ் மக்களிடம் ஆழமாக வேரூன்றியுள்ளது. இந்த அச்சத்தை தமிழக முதல்வர் மூலமாக புது டெல்லிக்குக் கடத்துவதே இக்குழுவின் முதன்மையான நோக்கமாக இருந்தது.
இலங்கைத் தீவின் அரசியலமைப்பு வரலாற்றைப் புரட்டிப் பார்த்தால், தமிழர்கள் ஏமாற்றப்பட்ட வரலாறே அதிகம். 1987 ஆம் ஆண்டு இந்திய – இலங்கை ஒப்பந்தத்தின் மூலம் கொண்டுவரப்பட்ட 13-வது திருத்தச்சட்டம், மாகாண சபைகளுக்குக் குறிப்பிட்ட அதிகாரங்களை வழங்கியது. ஆனால், அந்த அதிகாரங்கள் ஒரு ஆளுநரின் கையில் முடக்கப்படுவதையும், காணி மற்றும் பொலிஸ் அதிகாரங்கள் மாகாணங்களுக்கு வழங்கப்படாமல் இழுத்தடிக்கப்படுவதையும் கடந்த முப்பதாண்டு கால வரலாறு நமக்குக் காட்டுகிறது. இந்தச் சூழலில், கஜேந்திரகுமார் பொன்னம்பலம் தலைமையிலான குழு முன்வைக்கும் வாதம் மிகவும் கூர்மையானது. அதாவது, 13-வது திருத்தச்சட்டம் என்பது ஒற்றையாட்சிக்கு உட்பட்டது என்றும், அது தமிழர்களின் தன்னாட்சி உரிமைக்குத் தீர்வாகாது என்றும் அவர்கள் ஆணித்தரமாக நம்புகிறார்கள். தற்போது இலங்கையில் ஏற்பட்டுள்ள ஆட்சி மாற்றம், சிங்கள பௌத்த தேசியவாதத்தை அடித்தளமாகக் கொண்ட மக்கள் விடுதலை முன்னணியின் (JVP) பின்னணியைக் கொண்ட ஜனாதிபதியின் கையில் உள்ளது. ஜே.வி.பி.யானது வரலாற்று ரீதியாகவே மாகாண சபைகளை எதிர்த்த, அதிகாரப் பகிர்வை விரும்பாத ஒரு கட்சியாகும். எனவே, புதிய அரசியலமைப்பு உருவாக்கப்படும்போது, அது பெயரளவில் கூட அதிகாரங்களைப் பகிராத ஒரு இறுக்கமான ஒற்றையாட்சி அரசியலமைப்பாக மாறிவிடக்கூடும் என்ற ஆபத்து உள்ளது. இதைத் தடுப்பதற்கு இந்தியா தனது இராஜதந்திர அழுத்தத்தைப் பிரயோகிக்க வேண்டும் என்பதே தமிழ்ப் பிரதிநிதிகளின் கோரிக்கையாக இருந்தது.
தமிழக முதல்வர் மு.க. ஸ்டாலினைப் பொறுத்தவரை, இந்தச் சந்திப்பு அவரது ‘திராவிட மாடல்’ அரசியலின் எல்லைகளை விரிவுபடுத்தும் ஒரு வாய்ப்பாகும். கடந்த காலங்களில் தி.மு.க. மீது ஈழத் தமிழர் விவகாரத்தில் மென்மையான போக்கு கடைப்பிடிக்கப்பட்டது என்ற விமர்சனங்கள் இருந்தன. குறிப்பாக 2009 ஆம் ஆண்டு முள்ளிவாய்க்கால் யுத்தத்தின் போது, மத்தியில் காங்கிரஸ் கூட்டணியில் அங்கம் வகித்த தி.மு.க., போரை நிறுத்தத் தவறிவிட்டது என்ற கறை இன்னும் அக்கட்சியின் மீது ஒரு நிழலாகப் படிந்துள்ளது. ஆனால், முதல்வர் ஸ்டாலின் பதவியேற்ற பிறகு, அவர் தன்னை உலகத் தமிழர்களின் பாதுகாவலராக முன்னிறுத்திக் கொள்ளும் முயற்சிகளில் ஈடுபட்டு வருகிறார். இலங்கைத் தமிழர்களுக்கான நலத்திட்டங்கள், அகதிகள் முகாம் மேம்பாடு, இலங்கைக்கு உணவுப் பொருட்கள் மற்றும் மருந்துப் பொருட்கள் அனுப்பி வைத்தது போன்ற மனிதாபிமான உதவிகள் மூலம் அவர் இழந்த நம்பிக்கையை மீட்டெடுக்க முயல்கிறார். தற்போது அரசியல் ரீதியான அழுத்தத்தைக் கொடுக்கும் ஒரு சக்தியாகவும் அவர் தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொள்ள இந்தச் சந்திப்பு உதவியுள்ளது. முதல்வர் ஸ்டாலின், இந்தக் கோரிக்கைகளை மிகவும் கவனமாகக் கேட்டறிந்ததுடன், இந்திய வெளியுறவுத் துறை அமைச்சகம் மற்றும் பிரதமர் அலுவலகத்திற்கு இது குறித்துத் தகுந்த அழுத்தத்தைக் கொடுப்பதாக உறுதியளித்துள்ளார்.
இந்தச் சந்திப்பில் விவாதிக்கப்பட்ட மற்றொரு மிக முக்கியமான, அதேசமயம் மிகவும் சிக்கலான விவகாரம் மீனவர் பிரச்சினையாகும். பாக் ஜலசந்தி கடற்பரப்பு என்பது தமிழக மீனவர்களுக்கும் வட இலங்கை மீனவர்களுக்கும் இடையிலான வாழ்வாதாரக் களமாகும். தமிழக மீனவர்கள் எல்லை தாண்டி மீன்பிடிப்பது மற்றும் இழுவை மடிப் படகுகளைப் பயன்படுத்துவது வட இலங்கை மீனவர்களின் மீன்வளத்தையும், வாழ்வாதாரத்தையும் பாதிக்கிறது என்பது மறுக்க முடியாத உண்மையாகும். அதேவேளை, இலங்கை கடற்படையினரால் தமிழக மீனவர்கள் கைது செய்யப்படுவதும், படகுகள் பறிமுதல் செய்யப்படுவதும் தமிழகத்தில் ஒரு உணர்ச்சிகரமான அரசியல் பிரச்சினையாக உள்ளது. இந்தச் சிக்கலான முடிச்சை அவிழ்ப்பது குறித்து கஜேந்திரகுமார் குழுவினரும் முதல்வரும் விரிவாகக் கலந்துரையாடினர். மீனவர் பிரச்சினை என்பது வெறும் சட்டம் ஒழுங்கு பிரச்சினையாகக் கருதப்படாமல், இரு தரப்பு மீனவர்களின் வாழ்வாதாரப் பிரச்சினையாகவும், மனிதாபிமான அடிப்படையிலும் அணுகப்பட வேண்டும் என்ற கருத்து அங்கு மேலோங்கியிருந்தது. இந்திய அரசு ஆழ்கடல் மீன்பிடிப்புத் திட்டங்களை ஊக்குவிப்பதன் மூலமும், கச்சத்தீவு தொடர்பான ஒப்பந்தங்களை மறுபரிசீலனை செய்வதன் மூலமும் இதற்கு ஒரு நிரந்தரத் தீர்வு காண முடியும் என்ற வாதங்களும் முன்வைக்கப்பட்டன.
இலங்கைத் தமிழர்களின் தற்போதைய அரசியல் சூழலை உற்றுநோக்கினால், அங்கு ஒரு தலைமைத்துவப் போட்டி நிலவுவதையும் நாம் மறுக்க முடியாது. நீண்ட காலமாகத் தமிழர்களின் பிரதான அரசியல் சக்தியாக விளங்கிய தமிழ்த் தேசியக் கூட்டமைப்பு (TNA), இரா. சம்பந்தனின் மறைவுக்குப் பின்னர் பல கூறுகளாகப் பிரிந்து நிற்கிறது. சுமந்திரன் மற்றும் சிறிதரன் போன்ற தலைவர்களுக்கு இடையிலான கருத்து வேறுபாடுகள் மற்றும் உட்கட்சிப் பூசல்கள் அந்த அமைப்பைப் பலவீனப்படுத்தியுள்ளன. இந்த இடைவெளியை நிரப்பவும், தமிழர்களின் சமரசமற்ற குரலாகத் தன்னை அடையாளப்படுத்திக் கொள்ளவும் கஜேந்திரகுமார் பொன்னம்பலம் முயற்சிக்கிறார். வழமையாக இந்தியப் பிரதமரையும், வெளியுறவு அமைச்சரையும் சந்திக்கும் தமிழ்த் தலைவர்கள், இம்முறை தமிழக முதல்வரை நாடியமைக்கு இதுவும் ஒரு காரணமாகும். டெல்லியை விட சென்னை தங்களுக்கு நெருக்கமானது என்றும், தமிழக மக்களின் உணர்வுகளைப் பிரதிபலிக்கும் ஒரு தலைவரால் மட்டுமே டெல்லியின் வெளியுறவுக் கொள்கையில் மாற்றத்தை ஏற்படுத்த முடியும் என்றும் அவர்கள் கருதுகின்றனர். இது ஒரு வகையில், ஈழத் தமிழர் அரசியலில் சென்னையின் முக்கியத்துவத்தை மீண்டும் உறுதிப்படுத்துவதாக அமைந்துள்ளது.
பூகோள அரசியல் ரீதியாகப் பார்க்கும்போது, இந்தியாவின் நலன்களும் ஈழத் தமிழர்களின் நலன்களும் ஓரிடத்தில் சந்திக்கின்றன. இலங்கையில் சீனாவின் ஆதிக்கம் அதிகரித்து வருவது இந்தியாவுக்குப் பெரும் தலைவலியாக உள்ளது. அம்பாந்தோட்டை துறைமுகம், கொழும்பு துறைமுக நகரம் என சீனாவின் கால்தடங்கள் இலங்கையில் ஆழமாகப் பதிந்துள்ளன. இந்தியாவின் தெற்கு எல்லையின் பாதுகாப்பிற்கு இது அச்சுறுத்தலாக அமையலாம் என்று டெல்லி கருதுகிறது. இந்தச் சூழலில், இலங்கையின் வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாகாணங்களில் தமிழர்கள் அரசியல் ரீதியாகப் பலப்படுத்தப்படுவதும், அவர்களுக்குச் சுயாட்சி அதிகாரம் கிடைப்பதும் இந்தியாவின் பாதுகாப்பு நலன்களுக்குச் சாதகமானது என்ற கருத்தை தமிழ்ப் பிரதிநிதிகள் முன்வைக்கின்றனர். தமிழர்கள் எப்போதுமே இந்தியாவுக்கு விசுவாசமான ஒரு நட்பு சக்தியாகவே இருந்து வந்துள்ளனர். எனவே, இலங்கையின் புதிய அரசியலமைப்பில் தமிழர்களின் உரிமைகள் உறுதி செய்யப்படுவது என்பது, மறைமுகமாக இலங்கையில் இந்தியாவின் பிடியை உறுதி செய்யும் ஒரு வழியாகும். இந்தக் கோணத்தில் இருந்தே முதல்வர் ஸ்டாலின் இந்த விவகாரத்தை மத்திய அரசிடம் கொண்டு செல்வார் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.
அதேவேளை, இலங்கையின் தற்போதைய ஜனாதிபதி அநுர குமார திசாநாயக்கவின் அரசாங்கம், ஊழலை ஒழிப்பது மற்றும் பொருளாதாரத்தை மீட்டெடுப்பது என்ற கோஷங்களின் அடிப்படையில் ஆட்சிக்கு வந்துள்ளது. சிங்கள மக்களிடையேயும், கணிசமான அளவு தமிழ், முஸ்லிம் மக்களிடையேயும் அவருக்கு ஆதரவு உள்ளது. ஆனால், இனப்பிரச்சினைக்கான தீர்வு என்று வரும்போது, அவரது கட்சி பழைய நிலைப்பாட்டிலேயே இருக்குமா அல்லது புதிய அணுகுமுறையைக் கையாளுமா என்பது இன்னும் தெளிவாகவில்லை. புதிய அரசியலமைப்பு வரைவுப் பணிகள் தொடங்கும் நிலையில், ‘நாட்டின் ஒருமைப்பாடு’ என்ற போர்வையில் சிறுபான்மை இனங்களின் அதிகாரங்கள் பறிக்கப்படக்கூடும் என்ற சந்தேகம் வலுவாக உள்ளது. குறிப்பாக, வடக்கில் தொல்பொருள் திணைக்களம் மற்றும் வனவளத் துறை என்ற பெயரில் தமிழர்களின் பூர்வீக நிலங்கள் ஆக்கிரமிக்கப்படுவதும், பௌத்த விகாரைகள் அமைக்கப்படுவதும் தொடர்ந்து நடைபெற்று வருகிறது. இது திட்டமிட்ட சிங்களக் குடியேற்றங்களின் ஒரு பகுதியாகவே பார்க்கப்படுகிறது. இந்த ஆக்கிரமிப்புகளைத் தடுத்து நிறுத்துவதற்கும், காணி மற்றும் பொலிஸ் அதிகாரங்கள் மாகாணங்களுக்கே வழங்கப்பட வேண்டும் என்று வலியுறுத்துவதற்கும் இந்தியாவின் தலையீடு அவசியமாகிறது.
தமிழக முதல்வர் ஸ்டாலினைப் பொறுத்தவரை, மத்திய பாஜக அரசுடன் அவருக்கு அரசியல் ரீதியான முரண்பாடுகள் இருந்தாலும், வெளியுறவுக் கொள்கை மற்றும் அண்டை நாட்டு உறவுகள் என்று வரும்போது ஒரு இணக்கமான போக்கையே கடைப்பிடிக்க வேண்டிய கட்டாயம் உள்ளது. வெளியுறவுக் கொள்கை என்பது மத்திய அரசின் தனிப்பட்ட அதிகார வரம்பிற்கு உட்பட்டது. எனவே, ஒரு மாநில அரசாகத் தமிழக அரசால் நேரடியாக இலங்கையுடன் ஒப்பந்தங்களோ அல்லது பேச்சுவார்த்தைகளோ நடத்த முடியாது. ஆனால், தமிழக சட்டமன்றத்தில் தீர்மானங்கள் நிறைவேற்றுவது, பிரதமருக்குக் கடிதம் எழுதுவது மற்றும் டெல்லிக்குச் செல்லும் போது நேரடியாக வலியுறுத்துவது போன்ற ஜனநாயக ரீதியான அழுத்தக் கருவிகளை ஸ்டாலின் பயன்படுத்த முடியும். இந்தச் சந்திப்பின் மூலம் பெறப்பட்ட தரவுகள் மற்றும் கோரிக்கைகளை அவர் ஒரு விரிவான அறிக்கையாகத் தயாரித்து, விரைவில் பிரதமரைச் சந்திக்கும் போது சமர்ப்பிப்பார் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. இது டெல்லியின் கொள்கை வகுப்பாளர்களைச் சிந்திக்க வைக்கும் ஒரு ஆவணமாக அமையும்.
வரலாற்றுப் படிப்பினைகளை நாம் ஆராயும்போது, 1980களில் இந்திரா காந்தி மற்றும் எம்.ஜி.ஆர் காலத்தில் இருந்ததைப் போன்ற ஒரு நேரடித் தலையீடு இப்போது சாத்தியமில்லை. உலகம் மாறிவிட்டது; பயங்கரவாதத்திற்கு எதிரான போர் என்ற பெயரில் அரசுகளின் அடக்குமுறைகள் நியாயப்படுத்தப்படும் சூழல் நிலவுகிறது. இருப்பினும், மனித உரிமைகள் மற்றும் ஜனநாயக விழுமியங்கள் என்ற அடிப்படையில் சர்வதேச சமூகத்தின் கவனத்தை ஈர்க்க முடியும். ஐக்கிய நாடுகள் மனித உரிமைகள் பேரவையில் (UNHRC) இலங்கைக்கு எதிராகக் கொண்டுவரப்படும் தீர்மானங்களில் இந்தியா என்ன நிலைப்பாட்டை எடுக்கிறது என்பது மிக முக்கியமானது. பெரும்பாலும் இந்தியா வாக்கெடுப்பில் கலந்து கொள்ளாமல் நடுநிலை வகிப்பதையே வழக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. ஆனால், இனிவரும் காலங்களில் இந்தியா தமிழர்களுக்கு ஆதரவாகத் தனது வாக்கைச் செலுத்த வேண்டும் அல்லது இலங்கைக்குக் கடும் அழுத்தத்தைக் கொடுக்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கையும் இந்தச் சந்திப்பில் மறைமுகமாக எதிரொலித்தது.
மேலும், இந்தச் சந்திப்பானது புலம்பெயர் தமிழ் சமூகத்திடமும் ஒரு நம்பிக்கையை விதைத்துள்ளது. கனடா, பிரிட்டன், ஆஸ்திரேலியா போன்ற நாடுகளில் வாழும் ஈழத் தமிழர்கள், தமிழகத்தின் ஆதரவை எப்போதும் ஒரு பெரிய பலமாகவே கருதுகின்றனர். தமிழக முதல்வர், புலம்பெயர் தமிழர்களின் முதலீடுகளை ஈர்ப்பதிலும், அவர்கள் மூலம் இலங்கையின் வடக்குக் கிழக்குப் பகுதிகளில் பொருளாதார மேம்பாட்டுத் திட்டங்களை முன்னெடுப்பதிலும் ஆர்வம் காட்டி வருகிறார். கஜேந்திரகுமார் பொன்னம்பலம் போன்ற தலைவர்கள் புலம்பெயர் அமைப்புகளுடன் நெருக்கமான தொடர்பில் இருப்பவர்கள். எனவே, இந்தச் சந்திப்பு பொருளாதார ரீதியான ஒத்துழைப்புக்கும் ஒரு பாலமாக அமையக்கூடும். போரினால் சிதைந்த வடக்குக் கிழக்கு மாகாணங்களில் வேலைவாய்ப்புகளை உருவாக்குவதற்கும், மக்களின் வறுமையைப் போக்குவதற்கும் தமிழகத் தொழிலதிபர்கள் மற்றும் புலம்பெயர் தமிழர்களின் கூட்டு முயற்சி அவசியம் என்பது உணரப்பட்டுள்ளது.
முடிவாக, சென்னையில் நடைபெற்ற இந்தச் சந்திப்பு வெறும் புகைப்படங்களுக்கான நிகழ்வு அல்ல; மாறாக, அது ஒரு தீர்க்கமான அரசியல் நகர்வின் தொடக்கமாகும். இலங்கையில் புதிய அரசியல் களம் உருவாகியிருக்கும் சூழலில், தமிழர்களின் குரல் நசுக்கப்படாமல் இருக்க வேண்டுமாயின், தமிழகம் மற்றும் இந்தியாவின் ஆதரவு இன்றியமையாதது என்பதைத் தமிழ் தலைவர்கள் உணர்ந்துள்ளனர். சமஷ்டித் தீர்வு, காணி விடுவிப்பு, காணாமல் ஆக்கப்பட்டோர் விவகாரம் மற்றும் அரசியல் கைதிகளின் விடுதலை போன்ற நீண்ட காலக் கோரிக்கைகளை, புதிய அணுகுமுறையுடன் அணுக வேண்டிய தேவை எழுந்துள்ளது. முதல்வர் ஸ்டாலின், ஒரு திராவிடத் தலைவராக மட்டுமல்லாமல், தெற்காசியப் பிராந்தியத்தில் தமிழர்களின் உரிமைகளுக்காகக் குரல் கொடுக்கும் ஒரு இராஜதந்திரியாகவும் தன்னை முன்னிறுத்திக் கொள்ள இந்தச் சந்தர்ப்பத்தைப் பயன்படுத்திக் கொள்வார் என்றே தெரிகிறது. டெல்லி இந்தச் செய்தியை எப்படிக் கிரகித்துக் கொள்ளப் போகிறது, கொழும்பு இதற்கு எப்படி எதிர்வினையாற்றப் போகிறது என்பதைப் பொறுத்தே ஈழத் தமிழர்களின் அடுத்தகட்ட அரசியல் பயணம் அமையும். எவ்வாறாயினும், தமிழகத்திற்கும் ஈழத் தமிழர்களுக்கும் இடையிலான தொப்புள்கொடி உறவு, அரசியல் எல்லைகளைக் கடந்து மீண்டும் ஒருமுறை தன்னை வலுப்படுத்திக் கொண்டுள்ளது என்பதே இந்தச் சந்திப்பின் ஆகச்சிறந்த செய்தியாகும்.
