ஒண்டிமுனியும் நல்லபாடனும் – மண்ணின் மைந்தர்களின் வாழ்வியல் சாசனம்

சினிமாத்தனமான ஒப்பனைகள், பிரம்மாண்டமான செட்கள், தேவையற்ற சண்டைக்காட்சிகள் எதுவுமில்லாமல், ஒரு கேமராவைத் தூக்கிக்கொண்டு நேராக ஒரு கிராமத்திற்குள் சென்று அங்கு நடப்பதை அப்படியே பதிவு செய்தால் எப்படி இருக்குமோ, அப்படியொரு அனுபவத்தைத் தருகிறது “ஒண்டிமுனியும் நல்லபாடனும்”. இயக்குநர் ரா. சுகவனம் தமிழ் சினிமாவிற்கு ஒரு முக்கியமான படைப்பைத் தந்துள்ளார்.

விரிவான கதைக்களம்

கதை நடப்பது கொங்கு மண்டலத்தின் ஒரு சிறிய கிராமத்தில். அங்குள்ள காவல் தெய்வமான ‘ஒண்டிமுனி’ (Ondimuni) தான் அந்த மக்களின் மிகப்பெரிய நம்பிக்கை. படத்தின் நாயகன் நல்லபாடன் (பரோட்டா முருகன்), மிகவும் வெள்ளந்தியான ஒரு விவசாயி. அவருக்கு நீண்ட நாட்களாகக் குழந்தைப் பேறு இல்லை. பல வருடங்களுக்குப் பிறகு பிறக்கும் மகன், ஒரு கட்டத்தில் உயிருக்கு ஆபத்தான நிலையில் நோய்வாய்ப்படுகிறான்.

“என் பையன் பொழைச்சு வந்தா, ஒண்டிமுனிக்கு ஒரு கிடாயை வெட்டிப் படைக்கிறேன்” என்று வேண்டிக்கொள்கிறார் நல்லபாடன். மகன் குணமாகிறான். ஆனால், வேண்டுதலை நிறைவேற்றச் செல்லும்போது ஊர் நிலவரம் மாறுகிறது.

ஊரில் அதிகாரம் செலுத்தும் இரண்டு பெரிய மனிதர்களுக்கு இடையே ஏற்படும் ஈகோ (Ego) மோதலால், கோவிலுக்குப் பூட்டுப் போடப்படுகிறது. திருவிழா நின்றுபோகிறது. “சாமியையே பூட்டி வச்சுட்டாங்க, நான் எப்படி என் வேண்டுதலை நிறைவேத்துவேன்?” என்று தவிக்கும் ஒரு எளிய மனிதனின் ஆன்மீகப் போராட்டமும், அவனது நம்பிக்கையை வைத்து அரசியல் செய்யும் அதிகார வர்க்கத்தின் ஆட்டமுமே மீதிக்கதை.

நடிப்பு மற்றும் கதாபாத்திரங்கள் (Performances):

‘பரோட்டா’ முருகன் (எ) நல்லபாடன்: இதுவரை இவரை ஒரு நகைச்சுவை நடிகராக மட்டுமே பார்த்த மக்களுக்கு, இந்தப் படம் ஒரு பெரிய ஆச்சரியம். மகனுக்காகத் துடிக்கும் பாசக்காரத் தந்தையாகவும், ஊர் பெரியவர்களை எதிர்க்க முடியாமல், அதே சமயம் சாமி குற்றமாகிவிடுமோ என்று பயப்படும் சாமானியனாகவும் மிகச்சிறந்த நடிப்பை வழங்கியுள்ளார். அவரது உடல்மொழி (Body Language) ஒரு உண்மையான கிராமத்து விவசாயியை கண்முன் நிறுத்துகிறது.

துணைக்கதாபாத்திரங்கள்: படத்தில் நடித்திருக்கும் அத்தனை பேரும் நடிகர்கள் என்று சொல்வதை விட, அந்தக் கிராமத்து மனிதர்கள் என்றே சொல்லலாம். ஊர் பெரியவர், பூசாரி, நல்லபாடனின் மனைவி, மற்றும் அந்தச் சிறுவன் என அனைவரும் மிக இயல்பாக நடித்துள்ளனர். இவர்களின் பேச்சுவழக்கு (Kongu Dialect) படத்திற்குப் பெரும் பலம் சேர்த்துள்ளது.

இயக்கம் மற்றும் சமூகப் பார்வை

இயக்குநர் ரா. சுகவனம், ஒரு எளிய கதையை எடுத்துக்கொண்டு அதில் ஆழமான அரசியலைப் பேசியிருக்கிறார்.

• சாமியும் அதிகாரமும்: சாமி என்பது ஏழைகளுக்கு நம்பிக்கையாகவும், அதுவே பணக்காரர்களுக்கு அதிகாரத்தைக் காட்டும் கருவியாகவும் எப்படி மாறுகிறது என்பதைப்படம் தோலுரித்துக் காட்டுகிறது. “கோவில் பூட்டப்படுவது” என்பது கடவுளைப் பூட்டுவது அல்ல, மக்களின் நம்பிக்கையைச் சிறைபிடிப்பது என்பதை இயக்குநர் நுட்பமாக உணர்த்தியுள்ளார்.
• சாதிய முரண்கள்: உரக்கக் கத்தாவிட்டாலும், கிராமங்களில் புரையோடிப்போயிருக்கும் சாதிய ஆதிக்கத்தையும், வர்க்க வேறுபாடுகளையும் படம் மெல்லிய கோடு போலச் சொல்லிச் செல்கிறது.

தொழில்நுட்பம்

இசை: இசையமைப்பாளர் நடராஜன் சங்கரன் (மூடர் கூடம் புகழ்), இந்தப் படத்திற்கு உயிர் கொடுத்திருக்கிறார். பின்னணி இசையில் வரும் நாட்டுப்புற வாத்தியங்கள், திருவிழாக் காட்சிகளின் சத்தம், நிசப்தமான சோகக் காட்சிகள் என ஒவ்வொன்றையும் மிகக்கவனமாகக் கையாண்டுள்ளார். பாடல்கள் தனியாகத் துருத்திக்கொண்டு தெரியாமல் கதையோடு பயணிக்கின்றன.

ஒளிப்பதிவு: விமலின் கேமரா, கொங்கு மண்ணின் வறட்சியையும், மனிதர்களின் முகங்களில் உள்ள ரேகைகளையும் அப்படியே படம் பிடித்துள்ளது. ட்ரோன் (Drone) ஷாட்கள் மூலம் கிராமத்தின் அமைப்பைக் காட்டிய விதம் சிறப்பு.

ஒலிப்பதிவு: படத்தில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ள நேரடி ஒலிப்பதிவு (Sync Sound) அல்லது அதற்கு இணையான டப்பிங் நேர்த்தி, படத்திற்கு ஒரு ஆவணப்படம் (Documentary) போன்ற நம்பகத்தன்மையைத் தருகிறது.

நிறை மற்றும் குறைகள் (Pros & Cons):

நிறைகள்:

• யதார்த்தமான திரைக்கதை.
• பரோட்டா முருகனின் வாழ்நாள் சிறந்த நடிப்பு.
• தேவையற்ற திதிருப்பங்கள் இல்லாத நேர்த்தியான ஓட்டம்.
• மண்ணின் மணம் மாறாத வசனங்கள்.

குறைகள்:

• பொதுவான வெகுஜன ரசிகர்களுக்கு படத்தின் வேகம் சற்று குறைவாகத் தோன்றலாம்.
• சில இடங்களில் காட்சிகள் நாடகத்தன்மை வாய்ந்ததாக உணரப்படலாம்.
• குசைந்த செலவில் எடுக்கப்பட்ட படம் என்பதால் சில தொழில்நுட்பக் குறைபாடுகள் ஆங்காங்கே தெரிகின்றன.

“ஒண்டிமுனியும் நல்லபாடனும்” – இது வெறும் படமல்ல, ஒரு வாழ்வியல் பதிவு. கடவுளைத் தேடி அலையும் ஒரு மனிதனின் கதையைச் சொல்லும் அதே வேளையில், மனிதர்களுக்குள் இருக்கும் கடவுளையும், மிருகத்தையும் ஒருங்கே காட்டுகிறது.

வியாபாரத்தனமான மசாலா படங்களுக்கு மத்தியில், மனதை நெகிழ வைக்கும் ஒரு உண்மையான படைப்பைத் தேடுபவர்களுக்கு இந்தப் படம் ஒரு தங்கத் தாரகை.

மதிப்பீடு: 3.5 / 5