செம்மணி: கனடாவின் நீதிக்கான உறுதிப்பாட்டை சோதிக்கும் வரலாற்றுப் புதைகுழி!

பூமிக்கடியில் புதைக்கப்பட்ட உண்மைகள் ஒருபோதும் மடிவதில்லை! – டாக்டர் மரியோ அருள்தாஸ்

மூன்று தசாப்தங்களாகத் தங்களுக்குள் உறைந்திருக்கும் குருதி படிந்த வலிகளையும், முப்பதாண்டு கால அடக்குமுறையின் சுவடுகளையும் உலகிற்கு உரக்கச் சொல்லும் சாட்சியாக உருவெடுத்து நிற்கிறது செம்மணி மனிதப் புதைகுழி விவகாரம்.

கனடாவின் ஒட்டாவா (Ottawa) நகரில் அமைந்துள்ள நாடாளுமன்ற வளாகத்தில், நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களான ஹரி ஆனந்தசங்கரி (Gary Anandasangaree) மற்றும் ஜுவநிதா நாதன் ஆகியோர் இணைந்து ஏற்பாடு செய்த ‘செம்மணி: மனிதப் புதைகுழிகளிலிருந்து பொறுப்புக்கூறல் வரை’ என்ற சிறப்புக் கருத்தரங்கு ஒக்ரோபர் 20, 2026 அன்று நடைபெற்றது. அங்கு முதன்மை உரையாற்றிய லண்டன் சோவாஸ் பல்கலைக்கழக (SOAS University of London) ஆய்வாளரும், ‘தி நார்த்-ஈஸ்டர்ன்’ இதழின் முதன்மை ஆசிரியருமான டாக்டர் மரியோ அருள்தாஸ், கனடாவுக்கும் உலக நாடுகளுக்கும் மிகத் தெளிவான, அழுத்தமான செய்தியொன்றை முன்வைத்துள்ளார்.

கிரிஷாந்தியின் கொலையும் வெளிவந்த கொடூரமும்

செம்மணி என்பது உலக வரைபடத்தில் வெறும் மூலையிலிருக்கும் ஒரு பகுதியல்ல; அது ஒட்டுமொத்த ஈழத் தமிழ் மக்களின் மனங்களில் ஆறாத வடுவாக மாறியுள்ள ஒரு இனப்படுகொலையின் அடையாளம்.

1995-ஆம் ஆண்டின் பிற்பகுதியில், யாழ்ப்பாணத்தை இலங்கை ராணுவம் தன் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவந்த பிறகு, அங்கு சோதனைச் சாவடிகளும் ராணுவ முகாம்களும் முளைத்து, யாழ் குடாநாடே திறந்தவெளி சிறைச்சாலையாக மாறியது. 1996 செப்டம்பர் 7 அன்று, தேர்வு எழுதிவிட்டுத் திரும்பி வந்த 18 வயது மாணவி கிரிஷாந்தி குமாரசுவாமி செம்மணி சோதனைச் சாவடியில் தடுத்து நிறுத்தப்பட்டார். வீடு திரும்பாத மகளைத் தேடிச்சென்ற அவரது தாயார், 16 வயது தம்பி மற்றும் ஒரு பக்கத்து வீட்டுக்காரர் என நால்வரும் அடுத்தடுத்து ராணுவத்தால் மாயமாக்கப்பட்டனர்.

அந்த ஆண்டில் மட்டும் யாழ்ப்பாணத்தில் 700-க்கும் மேற்பட்டோர் காணாமல் ஆக்கப்பட்டதாக சர்வதேச மன்னிப்புச் சபை (Amnesty International) குறிப்பிட்டிருந்தது. ஆனால், தென்னிலங்கை மகளிர் அமைப்புகள் மற்றும் சர்வதேச மனித உரிமை அமைப்புகளின் தீவிர அழுத்தத்தால் கிரிஷாந்தியின் வழக்கு உலகக் கவனத்தை ஈர்த்தது.

விசாரணையில் இலங்கை ராணுவத்தைச் சேர்ந்த 11 பேர் இதில் சம்பந்தப்பட்டதும், அவர்கள் கூட்டுப் பாலியல் வன்புணர்வு செய்து அவர்களைப் படுகொலை செய்ததும் நீதிமன்றத்தில் வெளிச்சத்திற்கு வந்தது. அதோடு நிற்காமல், உயர் அதிகாரிகளின் உத்தரவின் பேரில் நூற்றுக்கணக்கான தமிழ் பொதுமக்கள் சுட்டுக்கொல்லப்பட்டு செம்மணியில் புதைக்கப்பட்ட உண்மையை ராணுவ வீரர் ஒருவரே வாக்குமூலமாக உடைத்தார்.

மண்ணுக்குள் மௌனமான எலும்புக்கூடுகள்: 582 பேரின் சாட்சியம்

1999-ல் ஆரம்பிக்கப்பட்ட அகழ்வாராய்ச்சியில் 15 உடல்கள் சித்திரவதை செய்யப்பட்ட அடையாளங்களுடன் மீட்கப்பட்டன. ஆனால், உண்மைகள் வெளிவரத் தொடங்கியதும் இலங்கை அரசு பின்வாங்கியது. ‘டிஎன்ஏ (DNA) பரிசோதனைக்கு நிதி போதாது’ என்றும், சர்வதேச தடயவியல் உதவிகள் தேவையில்லை என்றும் கூறி வழக்கு மூடி மறைக்கப்பட்டது. குற்றம் சாட்டப்பட்ட அதிகாரிகளுக்குப் பதவி உயர்வுகளும் வழங்கப்பட்டன.

ஆனால் உண்மை நீண்ட காலம் உறங்குவதில்லை. கடந்த ஆண்டு அங்கு நடைபெற்ற கட்டுமானப் பணிகளின் போது மீண்டும் மனித எலும்புகள் வெளிப்படத் தொடங்கின. சமீபத்திய அகழ்வாராய்ச்சியின் முடிவில் மட்டும் 582 பேரின் எலும்புக்கூடுகள் கண்டெடுக்கப்பட்டுள்ளன! இவற்றில் பச்சிளம் குழந்தைகள், சிறுவர்களின் எச்சங்கள், அவர்களது விளையாட்டுப் பொருட்கள் மற்றும் பள்ளிப் பைகளும் அடக்கம். கை, கால்கள் கட்டப்பட்டு, சித்திரவதை செய்யப்பட்டுச் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டதற்கான சான்றுகளுடன் இந்த எலும்புகள் பூமிக்கடியிலிருந்து நீதிக்காகக் கதறுகின்றன.

“செம்மணி என்பது ஒரு பழைய வரலாற்றுச் சின்னம் அல்ல; அது இன்றும் முழுமையாக விசாரிக்கப்படாத, தொடர்ந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு குற்றம் நடந்த களம் (active crime scene).”

கனடாவுக்கு முன் நிற்கும் வரலாற்றுத் தேர்வு

தமிழ் மக்களின் நீதிக்கான குரலாக கனடா பல வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த முடிவுகளை எடுத்துள்ளது என்பதை மறுக்க முடியாது. மே 18-ஐ ‘தமிழ் இனப்படுகொலை நினைவு நாளாக’ அங்கீகரித்ததும், மனித உரிமை மீறல்களில் ஈடுபட்ட இலங்கை ராணுவ அதிகாரிகளுக்கு எதிராக விதித்த பொருளாதாரத் தடைகளும் (Targeted Sanctions) உலக அரங்கில் பெரும் அதிர்வலைகளை ஏற்படுத்தின.

ஆனால், அதே கனடா ஜெனீவா மனித உரிமைகள் பேரவையில், சர்வதேச விசாரணைப் பொறிமுறையைக் கோருவதிலிருந்து பின்வாங்கி, உள்நாட்டுப் பொறிமுறைகளுக்கு ஆதரவளிக்கும் நீர்த்துப்போன தீர்மானங்களை ஆதரிப்பது ஏமாற்றமளிப்பதாக உள்ளது. கொலையாளியின் கையிலேயே வழக்கை விசாரிக்கும் பொறுப்பை ஒப்படைப்பது போன்றது இது.

இலங்கை அரசு பயங்கரவாதத் தடைச் சட்டம் (PTA) மூலமாகவும், புதிதாகக் கொண்டுவரும் கடுமையான சட்டங்கள் மூலமாகவும் தனது பாதுகாப்புப் படையினருக்குத் தொடர்ந்து பாதுகாப்புக் கவசத்தை வழங்கி வருகிறது. இந்நிலையில் கனடா வெறும் அடையாள அங்கீகாரங்களோடு நின்றுவிடாமல், தனது உலகளாவிய நீதிக்கான பொறுப்பை நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும் என மரியோ அருள்தாஸ் சுட்டிக்காட்டினார்:

• சர்வதேச நியாயாதிக்கத்தை நடைமுறைப்படுத்துதல்: கனடாவின் ‘மனிதகுலத்திற்கு எதிரான குற்றங்கள் மற்றும் போர்க்குற்றச் சட்டத்தை’ (Crimes Against Humanity and War Crimes Act) பயன்படுத்தி குற்றவாளிகளுக்கு எதிராகக் குற்றவியல் விசாரணைகளை முன்னெடுப்பது.
• செம்மணிக்கு சர்வதேசக் கண்காணிப்பு: மனிதப் புதைகுழி அகழ்வாராய்ச்சி மற்றும் டிஎன்ஏ சோதனைகளுக்கு சுயாதீன சர்வதேச மேற்பார்வையை உறுதி செய்தல்.
• தாயக மக்களுடனான நேரடித் தொடர்பு: கொழும்பைத் தாண்டி, வடக்கு-கிழக்கு ஈழத் தமிழ் மக்களுடன் நேரடி சமூக, அரசியல் மற்றும் பொருளாதாரத் தொடர்புகளைப் பேணுதல்.

செம்மணியில் புதைக்கப்பட்ட ஒவ்வொரு மனித எச்சமும், “நீதி எப்போது கிடைக்கும்?” என்ற ஒற்றைக் கேள்வியையே சர்வதேச சமூகத்தை நோக்கிக் கேட்கிறது. கனடா தனது நீதிக்கான நிலைப்பாட்டில் உறுதியாக நிற்குமா அல்லது ராஜதந்திரச் சமரசங்களுக்கு இடம் கொடுக்குமா என்பதைத் தீர்மானிக்கும் உரைகல்லாக இன்று செம்மணி மாறியுள்ளது.

மூலம்: தமிழ் கார்டியன் (“Chemmani is a test of Canada’s commitment to justice” – Dr. Mario Arulthas).